Bana en çok neyi özlüyorsun deseler
Çocukluğumu derim.
Çocukluğumdaki oyunlarımı, arkadaşlarımı...
Tatlı telaşlı pazar günlerini.
Neşeli, samimi bayram günlerini.
Yediğim meyvelerin, sebzelerin hatta abur cuburların bile tadı bambaşkaydı.
İnsan ilişkileri daha samimi ve içtendi.
Şimdiki gibi yapay değildi hiçbir şey.
Şarkıdaki gibi sanki "Biz büyüdük ve kirlendi dünya"...
Sanki her şey gerçekten daha güzeldi, belki de biz hayata daha temiz gözlerle bakıyorduk her şeye.
Şimdi teknoloji ilerledi, şehirler büyüdü, hayat hızlandı. Ama sanki bir şeyleri yolda kaybettik. Sevgiyi göstermeyi, emeğe değer vermeyi, içten bir sohbetin kıymetini unuttuk.
Belki de bu yüzden herkes çocukluğunu özlüyor.
Çünkü aslında özlediğimiz; kaybettiğimiz o samimiyet, o saflık ve kalplerimizdeki o güzel dünyadır. O güzel dünyayı çocuklarımıza yaşatmak esas görevimiz olmalı aslında. Akademik başarıdan daha önemli bir görev...
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.